ဘ၀က ရင္ေမာစရာေကာင္းလြန္းတယ္။ ရာထူးေလးတတ္လို.ေပ်ာ္ရမလားထင္မိတာ၊ တခါမွမေတြးဖူးတဲ့ အခက္အခဲ၊ စိတ္ဖိစီးမွဳေတြနဲ့ေတြ.ရတယ္။ အခုမွဘဲ အရင္က ကိုယ့္ရဲ့ဆရာသမားေတြဘ၀ကို နားလည္မိတယ္။ မန္ေနဂ်ာလုပ္ရတာ သိပ္လြယ္တယ္လို.အျမဲထင္ခဲ့မိတာ၊ အခုေတာ့ တကယ္စာနာတတ္ပါျပီ။
တေန့တေန့ အလုပ္ထဲကစိတ္ပင္ပန္းမွဳေတြကို အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ ေမ့ပစ္လိုက္ခ်င္ေပမယ့္ အိပ္မက္ထဲထိပါလာေနတတ္တာ ဘာလို.မ်ားပါလိမ့္။ ကိုယ့္ကို္ယ္ကို သံေယာဥ္ျပတ္တတ္သူလို. သတ္မွတ္ခဲ့တာ၊ အလုပ္နဲ့က်မွဘဲ ေတာ္ေတာ္အစြဲအလန္းၾကီးတတ္ေနခဲ့တယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ အားေပးေဖာ္ေလး တစ္ေယာက္ေလာက္ကို ရူးရူးမူးမူးတမ္းတမိတယ္။ (ကိုယ္ကလဲတကယ္ခ်စ္ျပီး၊ ကိုယ့္ကို္လဲတကယ္ခ်စ္သူေပါ့) လက္ရွိတြဲေနတဲ့ ေကာင္မေလးေတြလို အေပ်ာ္ခ်စ္ေတြကေတာ့ ပိုရင္ေမာေအာင္ လုပ္ေနသလို ခံစားရတယ္။ By the way လခလဲရေသးဘူး။ း( ေလာကၾကီးကို စိတ္နာတယ္။